من اگه زخمی به دنیا اومدم دستم حالا اما جنس مرهمه

ولی دلی که اون اولا شکسته بود قلب عاشق یه آدمه

 من همون آدم تنهام که یه روز پشت پا زد به تموم غصه هاش

سهم زندگیشو از تموم غصه هاش گرف

از تموم گریه های بی صداش

آره من اول قصه گم شدم ولی تا آخر قصه اومدم

همه این سفر دور و دراز لحظه آشتی من بود با خودم

یکی انگار تو دلم زمزمه کرد چرا از پنجره ها دل می بری

شهر رو از پنجره هاش میشه شناخت

از نگاه بچه های آجری.....